και τότε τα φαντάσματα θα βαρεθούν και θα φύγουν με ουάν γουέη τίκετ και το γέλιο θα ξεχειλίζει αβίαστα από τα μάτια που δεν θα λυπούνται να κοιτάξουν ψηλά. τότε you will walk so proud and you will talk so loud, και το μεθύσι θα είναι πια ουσιαστικό. ο ουρανός θα γεμίσει με πολύχρωμα μπαλόνια και τα χειμωνιάτικα βράδια θα χιονίζει άχνη ζάχαρη μαζί με χαλάζι από σταφίδες. τότε ο αέρας θα κουβαλάει τη μυρωδιά του μανταρινιού και τα ψέμματα θα γκρεμοτσακίζονται καθώς θα κατατροπώνονται από τα αληθινά συναισθήματα. τότε οι λέξεις από τις σελίδες των βιβλίων θα πετούνε καθημερινά γεμίζοντας τις ψυχές και θα τρώμε κουλουράκια με γάλα πριν πέσουμε για ύπνο. τότε θα απογίνουμε κάτι τόσο ωραίο που δεν μπορείς καν να το φανταστείς!

τότε.

ή τότε

ή και (γαμώ τις αδυναμίες μου..) τότε..

είναι η ώρα που η μάσκα βγαίνει και φυλάσσεται προσεκτικά στο συρτάρι για να χρησιμοποιηθεί ξανά την επόμενη μέρα. που το ποτήρι έχει από ώρα μείνει άδειο και κραυγάζει τη μελαγχολία του. που οι μυρωδιά του καφέ έχει μπλεχτεί με αυτήν του αλκοόλ σε έναν άνευ σημασίας διαγωνισμό όπου ο νικητής δεν κερδίζει τίποτα. αυτή την ώρα ένα ακόμα τσιγάρο δεν είναι αρκετό να γεμίσει το βιβλίο των ανείπωτων λέξεων και οι δείκτες του ρολογιού πέφτουν σε αχρηστία. ο μετρητής της μοναξιάς χτυπάει κόκκινο στο δρόμο της επιστροφής σε πείσμα των αμετανόητων εραστών του νυχτερινού ξεφαντώματος. αυτήν την ώρα οι σοκολάτες στα ράφια των περιπτέρων κρυφογελούν κοροϊδευτικά. και το αύριο μοιάζει ανούσιο.


closing time

τι να γράψουμε και εμείς οι (και καλά) βλόγερζ..

ο άνθρωπος τα είπε όλα πριν από (πάρα) πολλά χρόνια..



Make me a pallet down, soft and low
Make me a pallet on your floor

όταν λείπει το στρώμα φαντάζει τρομαχτικά τεράστιο και χάνεσαι σε μια προσπάθεια να καλύψεις όσο περισσότερο χώρο μπορείς - και τι να σου κάνει ένα σώμα μόνο του; μένεις μόνος σε μια γωνιά να παραφυλάς το σκοτάδι.

όταν λείπει ψάχνεις να βρεις μαλλιά να χαϊδέψεις, δέρμα να αγγίξεις, άρωμα να οσφρανθείς - πόσο ακόμα να μυρίζεις το τίποτα;

όταν λείπει ξαγρυπνάς προσμένοντας σε κάποιο θαύμα - πόσες ακόμα χαραυγές να αντικρύσεις;

όταν λείπει βλέπεις όνειρα που δεν τα θυμάσαι γιατί δεν έχουν καμία σημασία - ή μήπως έχουν; και γιαί δεν τα θυμάσαι;

όταν λείπει διαβάζεις, απαγγέλεις, τραγουδάς, ονειρεύεσαι, ακούς, καπνίζεις, πίνεις - τα ίδια και όταν ΔΕΝ λείπει, οξύμωρη σκέψη.

όταν λείπει ανταποδίδεις χαμόγελα, (δεν) βγαίνεις έξω, αγγίζεις με προσμονή, θυμάσαι, ξεχνάς.




όταν λείπει, λείπει. σκέτα. ξερά. χωρίς δεκανίκια.

όταν λείπει.

ο έρωτας.


λείπει.




αφορμή και από εδώ

INSOMNIA

προσπάθησα να κλείσω τα μάτια μου. μάταια. χιλιάδες οδοντογλυφίδες τοποθετημένες με αξιοπρόσεκτη τάξη εμπόδιζαν οποιαδήποτε κίνηση των βλεφάρων, όσο ανεπαίσθητη και αν ήταν. και αμέσως άρχισε η παρέλαση. οι ξυλοπόδαροι εφιάλτες, οι κλόουν όνειρα, οι φλεγόμενες προσδοκίες, οι ακροβάτες ελπίδες, οι σχοινοβάτες έρωτες. ωραία παρέλαση, μα τα χίλια βλογ(ζ)!


το εγώ δεν είναι εγώ, αλλά εσύ. ή μήπως όχι; και ποια είσαι εσύ; (είσαι εσύ..;)


πελιδνά χρώματα στο πρόσωπο το βλέμμα στραμένο προς τη μικροσκοπική οθόνη σε αναζήτηση ενός κουδουνίσματος ένα έστω και ένα για να τεκμηριωθεί η ύπαρξη ότι κάποιος με σκέφτηκε ότι είμαι εδώ και όχι κάπου αλλού ας χτυπήσει και ας είναι ο οποιοσδήποτε


φρούτα δεν τρώω. όχι.


ξεσκίζω το μέσα μου. το γαμάω. χωρίς προφυλάξεις. βαρέθηκα τις προφυλάξεις. σιχάθηκα τα σίγουρα. ζήτημα αναπνοής.


θυμήθηκα. κάτι.

ΠΙΣΤΗ ΑΓΑΠΗ ΕΛΠΙΔΑ

δεν ξέρω ως πότε θα ζήσω

δεν ξέρω πότε τα εγκώσμια θα αφήσω

δεν ξέρω που οδεύω

χαίρομαι όμως που

την τύχη μου την κοροϊδεύω

τα κυριακάτικα φθινοπωρινά πρωινά, ο ήλιος που τρυπώνει ανάμεσα από τα σύννεφα και επιτίθεται στο δωμάτιο ανενόχλητος εξαιτίας των τραβηγμένων στην άκρη κουρτίνων, νερουλιάζει το μυαλό μου. οι κλειστές κουρτίνες και τα σφαλιστά παντζούρια πάντα μου δημιουργούν μια αποπνικτική και κλειστοφοβική ατμόσφαιρα. έτσι αρκούμαι στο να κουλουριάζομαι κάτω από το πάπλωμα, να ξεστομίζω αθόρυβες και ανόητες απειλές, και να ελπίζω στη βροχή. που θα με κάνει να αισθανθώ λίγο πιο καθαρός.

sunday morning

JUST MY IMAGINATION (?)

περπατώντας άπειρες ώρες πάνω κάτω, στις ίδιες διαδρομές όλη μέρα, πολύχρωμοι άνθρωποι προσπερνάνε γελαστοί. δημιουργικότητα που αγγίζει τα όρια των ονείρων με γειώνει (αν)ομαλά, τα ακουστικά στα αυτιά συνεχώς, κυριεύομαι και οργιάζω. εικοσιεννιά (29), σχεδόν τριάντα (30) κουβαλητά στην πλάτη, μια αναπόφευκτη τάση φυγής προς ένα τρελό πουθενά κατευθυνόμενο από χιλιάδες δενέγινα που σπηρουνιάζουν το μυαλό. ο κλόουν σε κατάσταση έκστασης σαν σε προειδοποίηση για το ρεσάλτο. και ύστερα τα βράδια που δεν φέρνουν ύπνο, με τα όνειρα σε έναν σουρεαλιστικό παροξυσμό να φτύνουν ανεπεξέργαστα (αυτή η λέξη υπάρχει άραγε;) κομμάτια ενός παζλ από το οποίο δεν μπορώ να βρω τις τέσσερεις γωνίες για να κάνω μια υποτυπώδη αρχή, και τι θα κρεμάσω στον άδειο τοίχο; όταν η μέρα παίρνει και χαράζει ο ύπνος φέρνει μια λύτρωση ψεύτικη και θολή, και τα ψέμματα φαντάζουν μια δικλείδα σωτηρίας τραγικά προσωρινής που τρέφει τον φαύλο κύκλο της ανυπαρξίας. δεν υπάρχουν συνταγές, μόνο αυτοσχεδιασμοί πάνω σε δοκιμασμένα υλικά για να τα ρίξω στη χύτρα, μια δόση λογικής, μια πρέζα τρέλας, λίγο από αυθορμητισμό, ένα ίχνος κυκλοθυμικότητας, όσο περισσότερο παίρνει - για να μην κόψει - έρωτα, μια μεζούρα όρεξης, μια ισχυρή δόση αποφασιστικότητας και για να δέσει απαραίτητο συστατικό η ευτυχία. χωρίς αναλογία. μα είναι οι δόσεις των συστατικών, τα συστατικά τα ίδια, το ανακάτεμα, ο χρόνος βρασμού, το γαρνίρισμα, το σερβίρισμα, όλα μαζί, ή κάτι άλλο απροσδιόριστο που θα μετατρέψει όλο αυτό το αγωνιώδες ανακάτεμα σε κάτι αν όχι τέλειο, τουλάχιστον βρώσιμο;


και κάπου εκεί τις ώρες που το λυκόφως ζωγραφίζει, μια φωνή να επαναλαμβάνει:


προσπάθησε για αυτά που θέλεις, για να είσαι πραγματικά χαρούμενος.

SMELL (number two)

την συναντώ στα πολυφορεμένα ρούχα. κοιμόμαστε αγκαλιά κάθε βράδυ και βλέπουμε τα ίδια περίεργα όνειρα. λουφάζει πίσω από τον πάγκο του μπαρ και με ακολουθεί στις άσκοπες βόλτες μου. κολυμπάει μέσα στον πάτο του ποτηριού μου με απόλυτη άνεση και κάνει τσουλήθρα στα παγάκια. κουβαλάει τόνους όνειρα αλλά παραμένει ακμαία και ενεργητική. τυλίγει επιθυμίες και διασκορπίζεται τριγύρω, χορεύοντας τανγκό με τα νεκρά φύλλα του φθινοπώρου. χλευάζει τον κρύο δυνατό αέρα, κάνοντάς τον να σφυρίζει μέσα από τις χαραμάδες αγριεμένα.

παράξενο πράγμα. σαν να την τρέφει αυτό το κρύο. ή σαν να τραγουδάει κοροϊδευτικά κόντρα στο καιρός για δύο.

μυρωδιά ανεξίτηλη.

SMELL

θυμήθηκα




μια μυρωδιά..

ROMEO &JULIET

έτσι

κάποτε θα βουτήξω επικίνδυνα στις καμάρες των πελμάτων σου αδιαφορώντας για το είναι μου θα επιχειρήσω ακροβατικά άλματα στις κορυφές των δακτύλων σου μεθώντας με την αρμονία των σχημάτων σου βουλιάζοντας επιδεικτικά θα διαπερνώ τις εξωτερικές γραμμές και θα υπακούω σιωπηλά στις στροφές αναζήτησης ευρηματικών πόθων αναμειγνύοντας μυρωδιές ξεχασμένων ανακαλύψεων

STRANGER THAN KINDNESS

σκέψεις απροειδοποίητες που χτυπάνε κατευθείαν στο μυαλό και προδικάζουν ένα ανείπωτο χτες ουρλιάζοντας σιωπηρά διεκπεραιώνουν άχρωμες θύμησες το πινακάκι μένει κενό ο κόμπος στο στομάχι προεκτείνεται αν ειρωνικά κάποτε i thought about it all night long στάχτες και μύγα στα χρωματιστά χαρτιά must try to fly.


good night ding ding ding ding ding ding.......

δεν υφίσταται η λέξη πάντα. δεν υπήρχε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ.

η λέξη αυτή είναι τα δαχτυλίδια καπνού από ένα τσιγάρο ξεχασμένο στο τασάκι που καίει άσκοπα. είναι το μπαλόνι που ξέφυγε από τη μικροσκοπική χούφτα ενός παιδιού και ταξιδεύει στον ουρανό προς άλλους τόπους μακρινούς. είναι το ρούμι που έχει απομείνει στο ποτήρι λίγο πριν ο μπάρμαν σου ανακοινώσει ευγενικά ότι το μαγαζί κλείνει. πάντα. ψεύτικη λέξη. γεμάτη ψευδαισθήσεις και υποσχέσεις που δεν πρόκειται να εκπληρωθούν ποτέ. τρυπώνει παντού. από τα πολυτελή διαμερίσματα φωτισμένα από τεράστιους πολυέλαιους και στρωμένα με πανάκριβα χαλιά, μέχρι τα πιο μικρά, υγρά και σκοτεινά υπόγεια. μοιάζει με άστεγο γεράκο, που σέρνει το βρώμικο σαρκίο του στους ομιχλώδης δρόμους μιας μητρόπολης και που δεν ζητάει ούτε απαιτεί τίποτα (ή που δεν έχει να δώσει τίποτα). είναι η κούραση που τρέφει τους βραδινούς εφιάλτες, αυτούς που σε κάνουν να ξυπνάς ιδρωμένος με έναν κόμπο στο στομάχι και να τρέχεις στο μπάνιο να ρίξεις νερό στο πρόσωπο, μήπως και καθαριστούν τα όνειρα και γίνουν πιο ανώδυνα.



η λέξη πάντα είναι μια θεατρική παράσταση χωρίς κοινό.

ανύπαρκτη.






στον Β. (και ας μη το διαβάσει ποτέ)

QUESTIONS

young girl customer: excuse me sir do you have soul?

Rob Gordon: well that all depends..