7. ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

πολλές φορές είναι έτσι. κάποιες άλλες είναι εντελώς έτσι. πάντα όμως το απόγευμα της κυριακής σου χαμογελάει με το δικό του διεστραμμένο τρόπο. σου φτιάχνει καφέ και σου στρίβει τσιγάρο. σε κερνάει φίλους γύρω από ένα τραπέζι με κόκκινο κρασί και γέλια. μεταμορφώνεται σε νοσοκόμα και σε γιατρεύει από την αλκοολοποσία του προηγούμενου βραδιού. σου προτείνει να ακούσεις καινούργια τραγούδια και πατάει πλέι στις αγαπημένες σου πλέιλιστ. κάθεται δίπλα σου και ακουμπάει στον ωμο σου. καταβάλλει προσπάθειες να εμποδίσει το βράδυ που περιμένει στη γωνία χαμογελώντας χαιρέκακα και σου ζωγραφίζει όνειρα πάνω στα ρούχα και το δέρμα σου. σε προσκαλεί για μια βόλτα στην πόλη και όταν δεν έχεις όρεξη σου διαβάζει ποιήματα. ξαπλώνει μαζί σου πάνω στη φλοκάτη και σου χτενίζει τα μαλλιά για να είσαι όμορφος. σε τυλίγει με ένα κασκόλ για να μη φοβάσαι και σου διηγείται ιστορίες από τα νεανικά του ταξίδια. και αν του θυμώσεις καμιά φορά δεν σου κρατάει κακία. σου κλείνει το μάτι με νόημα και φεύγει προς την κουζίνα.

6. TO (LIVE IN A) DREAM

εδώ


και εδώ επίσης

5. ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

το φθινόπωρο έρχεται και κουλουριάζεται στην αγκαλιά σου, τυλίγεται στο λαιμό σου και σε χαϊδεύει με την ανάσα του. το νιώθεις, το χρειάζεσαι, έχεις ανάγκη ένα χάδι να φτιάξει γύρω σου ένα κουκούλι και εσύ να μεταμορφωθείς σε ένα μικρό έμβρυο μέσα του και απο εκεί να βλέπεις τις στάλες της βροχής να σου ψιθυρίζουν τραγούδια ζεστά. το φθινόπωρο τα ξενύχτια έχουν άλλη γεύση, αυτή της απρόσωπης προσμονής. τα κορίτσια αυτήν την εποχή είναι πολύ πιο γλυκά (σαν το μούστο ένα πράγμα) και οι άδειες αγκαλιές πιο θελκτικές. η εποχή του άγριου ξεφαντώματος (του ποιού;) εχει παρέλθει ανεπιστρεπτεί και τώρα πια κοιτάς το τζάκι (ναι, κανε όνειρα) σχεδόν ερωτικά. τα βιβλία δίπλα στο κρεβάτι, κάτω στο πάτωμα, ξεφυσάνε ανακουφισμένα και τινάζουνε χαρωπά τη σκόνη από πάνω τους. το φθινόπωρο βρέχει (και αν βρέχει και στην καρδιά σου δεν πειράζει, δεν θα σε κατηγορήσει κανείς), οι δρόμοι ξεπλένονται και μαζί με αυτούς και οι ψυχές, ας είναι, ένα ντουζάκι δεν έβλαψε ποτέ κανένα. τα φύλλα των δέντρων σε παρακολουθούν κάνοντας τον κινέζο, περνούν ξυστά από το αυτί σου και σου μιλάνε σε μια γλώσσα ακαταλαβίστικη, κοιτάς γύρω σου να δεις ποιος σου μίλησε, μάταια.

το φθινόπωρο είναι η εποχή που. το φθινόπωρο είναι η εποχή που. το φθινόπωρο είναι η εποχή που. το φθινόπωρο είναι η εποχή που. .................................... ... ... .. .

4. THAT SOUND

τη στιγμή που η βελόνα ακουμπάει πάνω στο δίσκο και ακούγεται ο χαρακτηριστικός ήχος, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται στην αναμονή της πρώτης νότας. ξέρεις ότι έφτασε η ώρα για ησυχία και ακρόαση. είναι μια μαγική στιγμή αυτή, που δεν συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με αντίστοιχο άκουσμα σε εμπιθρι, σιντι, κτλ. οι νότες διαδέχονται η μία την άλλη και εναρμονίζονται απόλυτα, κατά ένα περίεργο τρόπο, με τους ήχους που δημιουργούνται από το γλίστρυμα της βελόνας πάνω στις ράγες του βινυλίου. δεν υπάρχει τίποτα το ενοχλητικό σε αυτό το άκουσμα. ο δίσκος λικνύζεται ελαφρά, σαν να χορεύει συμμετέχοντας στην μελωδική παρέλαση. όσο πιο παλιός, τόσο καλύτερα.

3. ΦΙΛΟΙ

χοντρός και λιγνός, άμποτ και κοστέλο, μπόλεκ και λόλεκ, αυτοί οι δύο, τρίο στούντζες, αδερφοί μαρξ (και να μην ήταν αδέρφια φίλοι θα ήταν σίγουρα).

οι φίλοι υπάρχουν. για να σου παραστέκονται. για να σου προσφέρουν απλόχερα ένα χέρι ξύλο όταν οι περιστάσεις το απαιτούν. για να κλαίς στον ώμο τους. για να σου ρίχνουν μπουκέτα στη μάπα. για να πίνετε μια (δύο, πέντε, κτλ) μπύρα στο λιμάνι και να (αμπελο)φιλοσοφείτε. για να συναντιέστε μια φορά το χρόνο και να μη χρειάζεται πιο συχνά. για να δημιουργείς μαζί τους. για να μεθάς μαζί τους. για να γελάς. για να παίζεις μια παρτίδα σκάκι. για να τους βάζεις να πιουν περίεργους χυμούς. για να ταξιδεύεις (κανονικά ή στη φαντασία σου) μαζί τους. για να τους στέλνεις ένα ες εμ ες, ένα μέηλ και να μην περιμένεις απάντηση. για να ανταλάσσετε δυο λέξεις και να νιώθεις ότι αναλύσατε τους αθλίους του βίκτορος ουγκό. για να επικοινωνείτε με ένα βλέμμα. για να κάθεστε στο ίδιο τραπέζι, να μην έχετε πει κουβέντα για δεκαεφτά(17) ώρες και να νιώθεις ο πιο κοινωνικός άνθρωπος στον κόσμο. για να τους συμβουλεύεις και να σε συμβουλεύουν. για να τους διορθώνεις και να σε διορθώνουν. για να τους αγαπάς και να σε αγαπούν.

άντρες γυναίκες, δεν έχει σημασία. τυχερός όποιος έχει φίλους που ανήκουν και στα τρία φύλα. η πραγματική φιλία δεν κωλώνει σε ένα τρυφερό χάδι, ούτε σαστίζει σε μια γλυκιά ματιά.

δεν είναι πολλοί. για την ακρίβεια είναι ελάχιστοι. αλλά είναι φίλοι. και κάποιοι (ω καιροί, ω ήθη, κτλ) e-φίλοι. αλλά όλοι φίλοι.

2. ΝΑΪΤ ΦΙΒΕΡ

η νύχτα αλλάζει εντελώς ανάλογα με την εποχή. τα καλοκαίρια γίνεται υγρή και ζεστή, σε προσκαλεί για ένα (δύο, πέντε, δώδεκα, έχει την ανάλογη σημασία ο αριθμός) ποτό στο μπαλκόνι, σε μια ακροθαλασσιά, σε κάποιο τραπεζάκι έξω. βουτάει στο ποτήρι (μπουκάλι) επιδιώκοντας να φτάσει μέχρι τον πυθμένα για να αναδυθεί προσφέροντάς σου δώρα μαγικά. το φθινόπωρο σε γεμίζει υποσχέσεις και επιθυμίες, ακούει τις δικές σου και κρυφογελάει κοροϊδευτικά χτυπώντας σε στην πλάτη συγκαταβατικά (ενίοτε γελάει μέσα στα μούτρα σου), συμπαραστέκεται στις αγωνίες και το άγχος σου, τρυπώνει από τη μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα στο δωμάτιο για ένα τελευταίο τσιγάρο μαζί σου πριν την κλείσεις και μείνει έξω στο αγιάζι, γίνεται επιστήθια φίλη με τη βροχή και σε χειροκροτάει. τον χειμώνα αποζητά μια αγκαλιά σου, να χουχουλιάσει πάνω στο στήθος σου και ένα ποτήρι (μπουκάλι) κόκκινο κρασί να ζαλίσει με τις αναθυμιάσεις του τα κοινά όνειρά σας. φοράει τα γιορτινά της και στολίζεται με λάμπες νέον και κεριά, γίνεται σύντροφος στην αναζήτηση ενός αγγίγματος από αυτά που κάνουν το διάφραγμα να πάλλεται. η άνοιξη την βρίσκει μπερδεμένη, αναποφάσιστη, μα και γλυκιά και γεμάτη προσμονή, έτοιμη για νέες αλητείες και πρόθυμη για μεγάλες συγκινήσεις.

τη νύχτα ονειρεύεσαι, τη νύχτα αυτοσχεδιάζεις, τη νύχτα κάνεις αυτοκριτική, τη νύχτα βολτάρεις στους δρόμους, σε μαγαζιά -μέχρι πρώτινος- γεμάτα με καπνούς -αλλά ακόμα- γεμάτα με ανάσες, στον εγκέφαλο και στα σωθικά σου. τη νύχτα γελάς χωρίς έγνοιες, τραγουδάς, χορεύεις, αγκαλιάζεις, αισθάνεσαι, ριγείς, βουρκώνεις, ενθουσιάζεσαι, μεθάς, γαμιέσαι, ερωτεύεσαι, θυμάσαι, ψυχορραγείς, ξεχνάς.

η νύχτα έχει το σκοτάδι αλλά έχει και το δικό της φως. αυτό το φως που δεν είναι για όλους. που φωτίζει ψυχές μοναχικές, παρέες περίεργες, χαρακτήρες αλλοπρόσαλους, ανθρώπους τρυφερούς, φιλίες μοναδικές, έρωτες παθιασμένους. η νύχτα στρώνει τη φλοκάτη με τα αστέρια και στέλνει το φεγγάρι κάτω από το μαξιλάρι.

η νύχτα είναι μάνα μας. εκτός από τη μάνα μας κανείς δεν μας θυμάται.



η μέρα φωτίζει τους πάντες.
η νύχτα λιγότερους.
(που λέει και ο φίλος μου εκεί στα δεξιά)

1. TO ACT

μια κυριακή πρωί βρέθηκα σε ένα υπόγειο μαζί με άλλα 11 άτομα να χτυπιέμαι στα πατώματα, να χοροπηδάω ακούσια, να αγγίζω σώματα ιδρωμένα, να ιχνηλατώ συμπεριφορές. έκτοτε, χάνομαι μέσα σε αλήθειες και ψέμματα, σε διαταγές και σε αστεία, σε δυνατές φωνές και σε έντονες σιωπές, σε ακράτητα γέλια και σε βουβά κλάματα, σε συγκινησιακές παρορμήσεις και σε ανυπόφορες αδυναμίες. μούσκεψα άπειρα τι σερτς, κυλίστηκα εκατομύρια φορές σαν μωρό παιδί και σαν ογδοντάχρονος, γνώρισα πολλά και διαφορετικά σώματα (μαζί με αυτά και το δικό μου), σημαδεύτηκα από ουλές, μύρισα ιδρώτες και θέλω. βρέθηκα σε σκοτεινά δωμάτια να παλεύω με το εγώ μου, πέταξα πάνω από πανέμορφα μέρη, αποχαιρέτισα άπιστες γυναίκες και καρδιακούς φίλους, πολέμησα άγριες φυλές σε απέραντα λιβάδια και αντιμετώπισα στυγνούς εγκληματίες στα σκοτεινά σοκάκια μεγαλουπόλεων, βρέθηκα στην προβλήτα ενός λιμανιού να ξερνάω υποσχέσεις και αντίο σε μια αγαπημένη, αγάπησα αμείλικτα, σκότωσα από αγάπη. μια φορά, μάλιστα, ταξίδεψα μέχρι το κέντρο της γης.

χάθηκα μέσα σε λόγια ανθρώπων γραμμένα για ανθρώπους, βυθίστηκα στις λέξεις τους, έκανα μακροβούτια στην ψυχή μου, δοκίμασα τη φαντασία μου, κυνήγησα κρυφά μηνύματα, πάλεψα με τις αδυναμίες και τις επιθυμίες μου, μπήκα σε κόσμους μαγικούς, έκανα πράγματα που δεν θα μπορούσα να κάνω ποτέ, ανακάλυψα πτυχές άγνωστες και καλά κρυμένες.

αμέτρητες φορές προσγειώθηκα ανώμαλα, ηλίθιες καταστάσεις με γειώσαν σε κατώτερο επίπεδο, τρεις φορές αρνήθηκα να πάω.

αγάπησα ανθρώπους, σιχάθηκα συμπεριφορές, συζήτησα, μέθυσα, προσπάθησα να βρω απαντήσεις, έκλαψα στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι, συν-κινήθηκα, ένιωσα το αίμα μου να βράζει, μαύρισα, έφτασα αρκετά κοντά στην ευτυχία.






και θέλω να ελπίζω πως το ταξίδι μόλις άρχισε.

το βάδισμά της κοριτσίστικο, τα χέρια να κινούνται αέρινα, τα μαλλιά πιασμένα ψηλά και να ανεμίζουν οι άκρες, οι κινήσεις όλο χάρη, ο καπνός να εκπνέεται με χαμόγελο, το σώμα να στροβιλίζεται με οδηγό τη μουσική διατάζοντας το βλέμμα να ακολουθεί την κάθε κίνησή του, δεν μπορείς παρά να υπακούσεις.

βιολάκι γαμημένο..

(που λέει και μια ψυχή)

τις ώρες της αϋπνίας




συνήθως πάω για ύπνο.

το παιδάκι που παίζει σαξόφωνο επιμένει ακόμα, εδώ και ενάμιση μήνα, να διαγράφεται πάνω στο φεγγάρι.



περίεργο..



δεν κουράστηκε να παίζει;



(βλαμμένο..)

το τέλος του καλοκαιριού είναι αυτό το συναίσθημα που σου δημιουργείται όταν έχεις αγοράσει χύμα παγωτό χωνάκι και εκεί που περπατάς και το απολαμβάνεις αργά, κάτι γίνεται, κάποιος πέφτει επάνω σου ή σκοντάφτεις, με αποτέλεσμα οι μπάλες του παγωτού να βρεθούν στο έδαφος και εσύ με το σκέτο χωνάκι στο χέρι. αυτή η αισθηση του "δεν πρόλαβα γαμώτο!!". βέβαια, παγωτό μπορείς να ξαναπάρεις (αν έχεις φράγκα). άλλο καλοκαίρι όμως δεν μπορείς (ακόμα και αν έχεις φράγκα). ήδη την έχει κάνει για άλλα μέρη πιο ζεστά. έχουν περάσει μερικά χρόνια από τότε που κάποιο καλοκαίρι άφησε τα σημάδια του πάνω μου. έκτοτε μόνο προσδοκίες, όνειρα και θολές υποσχέσεις τις ζεστές νύχτες. και ένας κλόουν που θέλει να μάθει περίτεχνα ακροβατικά και προσπαθεί, ταλαιπωρώντας ένα χαλασμένο ακορντεόν και φορώντας αστείες γκριμάτσες, να κρατήσει το κοινό που φεύγει στη θέση του. ο ήλιος πια δεν ενοχλεί τις γρύλιες τα απογεύματα και ο ανεμιστήρας κρυφοκοιτάει με προσμονή το κουτί του. δεν ξέρω πια αν κάποια πράγματα μπορούν να αλλάξουν ή αν θέλουν να αλλάξουν. ξέρω όμως σίγουρα πως τα κυριακάτικα χειμωνιάτικα σουρουπώματα (ωραία λέξη) τα όνειρα θα εξακολουθούν να πετάνε πάνω από το κεφάλι, να γαντζώνονται στους τοίχους, να εκτελούν μακροβούτια στα ποτήρια τα γεμάτα με κόκκινο κρασί, να κάνουν άλματα μέσα από τα δαχτυλίδια καπνού, να κρύβονται μέσα στα μαλλιά και να τρυπώνουν μέσα στα ρούχα αφήνοντας ίχνη πάνω στο δέρμα. σημάδι ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. ή ίσως και ότι τίποτα δεν είναι όπως ήταν.

οι καλοκαιρινές αϋπνίες μοιάζουν με μια ταραντέλλα. ξεσπούν ξαφνικά και απροειδοποίητα. ιδρώνουν και ωθούν χέρια και πόδια σε νευρικές, απότομες κινήσεις. μιλάνε γρήγορα και ακατάπαυστα μια γλώσσα ακατανόητη, ίσα που προλαβαίνεις να αρπάξεις μια λέξη στον αέρα να τη σφηνώσεις σε μια χαραμάδα του κρανίου μήπως και την καταφέρεις να σου πει ένα παραμύθι, μια ιστορία από αυτές που (δεν) σου λέγανε όταν ήσουν μικρό παιδί να σε νανουρίσει γλυκά. σε τραβάνε από το μανίκι να χορέψεις στο ρυθμό τους, να εκστασιαστείς στην παραζάλη τους. και στο τέλος σε αφήνουν πάνω στην πίστα, μισό, ανολοκλήρωτο να ζητάς κι άλλο.

ELEGY FOR THE UNKNOWN GIRL

πειράζει;

τη μυρωδιά αποζητώ αυτή που στέλνει ακαριαία ένα τσίμπημα στο αριστερό μέρος του στήθους και βουρκώνουν οι πόροι του δέρματος. ένα άγγιγμα να εκτοξευτεί το μυαλό σε εκβολές ποταμών που ευωδιάζουν αγριοκέρασα καθώς το νερό συναντά με ορμή το ανοιχτό πέλαγος των αισθήσεων. το χάδι που επαναλαμβάνεται από επιθυμία και όχι από κανονικές διεργασίες διεκπεραίωσης απλών σχέσεων. να ουρλιάζουν τα χέρια και να τοξεύουν τα μάτια.

πειράζει;

κίτρινη η ανάσα που δεν συμπίπτει και βρώμικη. καθολική η ανυπαρξία του μοναχικού τσιγάρου βεβιασμένα στριμωγμένου ανάμεσα σε νότες που ηχούν για ένα μόνο ζευγάρι αυτιών.

πειράζει;

η γεύση της μπύρας μου να σμίξει με τη δική σου σε ένα χαρμάνι πλούσιο σε γευστικούς υδρατμούς. να τρελλαίνεται το μυαλό και το διάφραγμα να εκτελεί ελεύθερη πτώση σε μια άβυσσο ανεξέλεγκτη. να γαληνεύει η ολότητα κουλουριασμένη στη φωλιά αυτή που λες και δημιουργήθηκε από χέρι κάποιου θεού από αυτούς που υπάρχουν για να πιστεύουμε εμείς οι κυνικοί. και σε μια καμάρα να βυθίζονται νωχελικά οι αισθήσεις γιατί η άκρη του κόσμου δεν βρίσκεται εκεί που μας μάθανε.

πειράζει;

που επιμένω να ονειρεύομαι άσπρες φάλαινες και τσιγγάνικα καραβάνια, απύθμενους βυθούς και απέθαντα σουπερνόβα, κοράλια να φυτρώνουν στα μπαλκόνια και πεταλούδες να ακτινοβολούν στα μάτια;

πειράζει που σε θέλω; και ας μη σε γνώρισα. και ας μη με κράτησες αγκαλιά. και ας μη μπλεχτήκαν τα μαλλιά μας στο καλοκαιρινό αεράκι. και ας μη σε συνάντησα καν.

ένα καράβι.

ναι αυτό. είμαι ένα καράβι. ιστιοφόρο.

πάνω σε εμένα βρίσκουν καταφύγιο αυτοί που δεν υπάρχουν. αυτοί που ψάχνουνε συνεχώς για άσπρες φάλαινες και πειρατές φαντάσματα. αυτοί που τα βράδια μιλάνε με τα αστέρια και τα κερνάνε ρούμι αιώνων αλιευμένο από κουφάρια ναυαγίων. αυτοί που το χάραμα τους βρίσκει στο κατάστρωμα αποκαμωμένους από τα νυχτερινά τους ταξίδια, φοβισμένους στη θέα των χρωμάτων της ανατολής. αυτοί που κάθε πρωί αντικρύζουν τα δίχτυα τους άδεια όπως τα ρίξανε, χωρίς ούτε καν μια τρύπα, ένα σκίσιμο. αυτοί που επιμένουν στις επιθυμίες τους. στα κατάρτια μου ξαποστένουν πουλιά θαλασσινά που αρνήθηκαν τη μετανάστευση και απόμειναν μόνα να ατενίζουν τον ορίζοντα νοσταλγικά. στο αμπάρι μου κοιμούνται σκλάβοι που δεν επαναστάτησαν και κάθε μέρα φροντίζουν και περιποιούνται τα κουπιά. το μαστίγιο κρέμεται φρεσκοπλυμένο περιμένοντας.

είμαι ένα καράβι. ιστιοφόρο. αρνούμαι πεισματικά να σηκώσω την σκουριασμένη μου άγκυρα από το λασπωμένο βυθό του λιμανιού. όχι ακόμα. όχι πριν μαζέψω το κατάλληλο πλήρωμα. όχι πριν φυσήξει ο κατάλληλος άνεμος. θα περιμένω. μπορώ να περιμένω.

5:47 πμ.

τέτοιες ώρες νιώθω πολύ ευάλωτος. όταν χαράζει.

δεν πειράζει όμως. αυτές οι μέρες με δωδεκανησιακή θάλασσα και ήλιο και αλάτι 12 ημερών πάνω στο δέρμα και ώρες ενατένισης του νυχτερινού ουρανού ξαπλωμένος στην αιώρα με τα αγριοκούνελα να κόβουν βόλτες ανέμελα και τα τζιτζίκια να κάνουν βουτιές στα μπουκάλια μπύρας, ήταν καταλυτικές (ελπίζω).

στόχος τα θέλω.

ήρθε η ώρα. βουτάω και κουνάω τα πτερύγιά μου αποφασιστικά. δεν υπάρχουν πετονιές με αγκίστρια και δίχτυα να κλείνουν τις εξόδους ασφυκτικά. ένα κοχύλι αλιευμένο από το βυθό για συντροφιά.

6:00 πμ.

είμαι καλά.

επέστρεψα...