όμορφη βραδιά σήμερα.

όσο χρειάζεται για να την τυλίξεις μέσα σε δαχτυλίδια καπνού.

όσο για να χα'ι'δέψεις τη σιωπή της.




ναι, όμορφη βραδιά σήμερα..




(μα που πήγαν τα αστέρια;)

ΚΑΡΠΟΥΖΙ

ο αέρας αυτό το βράδυ μυρίζει καρπούζι.


άντε, καλώς τα δεχτήκαμε..


παρομοίως..

ο κλόουν μου έχει ρεπό. το πήρε μόνος του. ούτε καν μπήκε στον κόπο να με ρωτήσει. την έκανε. και μάλιστα σαββατιάτικα. σαν να μην τον νοιάζει καθόλου τι θα απογίνει το κοινό του.

όλα άρχισαν κατά το μεσημέρι. κάτι δεν πήγαινε καλά. έπρεπε να το καταλάβω. δεν ακούγονταν ήχοι από πρόβες στην σκηνή. και οι μουσικοί την είχανε αράξει κάτω από ένα πλατάνι και ροχάλιζαν. μόνο ο ακορντεονίστας ήταν ξύπνιος, αλλά και αυτός ούτε που μου έδωσε σημασία καθώς περνούσα από δίπλα πηγαίνοντας να κατουρήσω. προς ανταπόδοση του χαιρετισμού μου, άνοιξε διάπλατα το στόμα του και χασμουρήθηκε καλύτερα και από ιπποπόταμο.

έβγαλα ανακοίνωση στην είσοδο. η παράσταση ακυρώνεται. βαρέθηκα να γράψω τον λόγο.

σκέφτηκα να βγω να τον ψάξω, αλλά μετά το μετάνιωσα. ποιος ξέρει που να έχει πάει.

ελπίζω να γυρίσει μέχρι αύριο. να χάσουμε το σάββατο πάει καλά, αλλά και την κυριακή θα είναι καταστροφή. με τι να πληρώσεις μετά ορχήστρα, φωτιστή, ηχολήπτη, μπαλέτο, μακιγιέρ, καθαρίστριες, ενοίκιο στο δήμο για το χώρο, φέιγ βολάν και αφίσες.

ελπίζω να μην με βαρέθηκε και έφυγε για πάντα.

έβαλα μια μουσική να ακούγεται από τα ηχεία μπας και τον δελεάσω να γυρίσει.

ας περιμένω.



(μάλλον χρειάζομαι ύπνο. α, και κάτι να φάω)

σήμερα το πρωί είδα μια πασχαλίτσα στο μπαλκόνι μου.

το θέμα είναι να θέλεις να τα πεις. να λες, ακούστε με, θέλω να σας πω κάτι γιατί αν δεν σας το πω θα σκάσω. και ξέρω ότι σας ενδιαφέρει αυτό που θέλω να σας πω. και να θες να περάσεις ένα μήνυμα. αυτά που θα πεις να αφήσουν ένα απόσταγμα. ζωής.

αυτό είναι όλο.









με ποιον τρόπο εξωτερικεύει κανείς την εσωτερικότητά του;

ΦΑΝΤΑΣΙΑ VS ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ = .. (ΑΣΤΑ ΝΑ ΠΑΝΕ..)

συχνά πυκνά παίρνω άδεια από τη δουλειά και πηγαίνω εκεί που δεν έχω πάει ποτέ. μου αρέσει αυτό το μέρος. είναι γεμάτο αναμνήσεις. θυμάμαι μια φορά που έπινα μπύρες παρέα με ένα ξωτικό με πορτοκαλοκοραλί μαλλιά και κουβεντιάζαμε για το τίποτα, στην όχθη του ποταμού που δεν υπήρχε. μια άλλη φορά, ήταν σε κάποιες ανύπαρκτες διακοπές θαρρώ, που ο ήλιος δεν έλαμπε και τα πουλάκια δεν πετούσαν, είχαμε μαζευτεί διάφοροι ασάλευτοι και παίζαμε άηχες μουσικές μέχρι το ξημέρωμα που δεν φάνηκε. ύστερα, βουρτσίζοντας τα δόντια μας, κορο'ι'δεύαμε τους ξέπνοους ανέμους καβαλώντας τη ράχη ταχύπλοων στρουθοκαμήλων σε μια τρελή κούρσα προς το πουθενά. ναι, έχω πολλές αναμνήσεις από το μέρος εκείνο. τι να σου λέω τώρα.. (χε χε!) τι θυμήθηκα τώρα.. (χο χο!) ήταν τότε στο δενέγιναποτέ ταξίδι μου, που κάναμε αυτοσχεδιασμούς στο δενυφίσταμαι θεατράκι πάνω στην κορυφή του λόφου απαγγέλωντας πουδενέχουνγραφτεί κείμενα. όμορφες καταστάσεις. τώρα, θα μου πεις, γιατί στα λέω όλα αυτά. βασικά, ήθελα να σου πω ότι εκεί πάντα με περιμένει το πουδενξέρω κορίτσι. γνωρίζει πότε θα πάω και είναι πάντα εκεί. με περιμένει στην προβλήτα του βουνού χορεύοντας τον δενέχειανακαλυφθείακόμα χορό. και μου χαμογελάει. πίνοντας τσάι. από πορτοκάλια.

ΔΙΛΛΗΜΑΤΑ (ΣΥΝ ΜΙΑ ΑΠΟΡΙΑ)

τελικά αποφάσισα ότι δεν μπορώ να αποφασίσω(!;). τι μου αρέσει πιο πολύ; όταν το πλοίο ταξιδεύει ανάμεσα σε νησιά ή στο ανοιχτό πέλαγος; όταν ο ήλιος λάμπει ή όταν ο καιρός είναι συννεφιασμένος και ομιχλώδης; όταν το πλοίο μπαίνει στο λιμάνι ή όταν φεύγει από αυτό; η ανατολή ή η δύση του ήλιου; όταν όλοι μιλάμε ή όταν η παρέα μένει σιωπηλή; ποιος είναι πιο χαρούμενος (ή πιο λυπημένος); αυτός που φεύγει ή αυτός που μένει πίσω;





γιατί (δεν) ταξιδεύουμε;



στους/ στις: Σ., Β., Σ., Μ., για τις όμορφες στιγμές που περάσαμε και για αυτές που θα έρθουν.

είπα να φύγω για λίγο. πάω να ρουφήξω λίγη αλμύρα. όταν (και αν) αναστηθεί τα λέμε ξανά..


φιλιά σε όλους

εκεί ανάμεσα στους πνεύμονες και το διάφραγμα περιφέρεται ένας χαμογελαστός κλόουν (γιατί υπάρχουν και θλιμμένοι; ναι ρε, είναι αυτοί που βάφτηκαν σε ανάποδο καθρέφτη), με πολύχρωμη φορεσιά, με τριάνταεφτάμιση νούμερο μεγαλύτερο παπούτσια, κρατώντας ένα κατακόκκινο γαρύφαλλο και με μια πορτοκαλί περούκα που στην κορυφή της ισορροπεί ένα μικροσκοπικό καπελάκι. κάθε φορά που πάλλεται το διάφραγμα, αυτός εκτελεί τα πιο αστεία και επιτηδευμένα επικίνδυνα νούμερα. θα μου πεις τώρα, δουλειά είναι αυτή, συνεχώς να είσαι στην τσίτα, και όμως, αυτός δείχνει να το διασκεδάζει. ίσως και να το έχει ανάγκη. όχι οικονομική, άλλωστε πόσες φορές να έρθει να σε δει το ίδιο κοινό χωρίς στο τέλος να γαμοσταυρίζει που δεν έκατσε σπίτι να δει το σι ες άι (το λοστ κατέληξε στα αζήτητα, άντε στην ανάγκη κανά πρίζον μπρέηκ). ανάγκη εσωτερική, δημιουργική, από αυτές που σε γεμίζουν και θέλεις να σκάσεις και να γεμίσει η πλάση μπαλόνια και ζαχαρωτά να χαίρεται ο κόσμος.

αυτός ο κλόουν τώρα θυμήθηκε τις γυμνές πατούσες σου πάνω στο μαύρο πάτωμα δίπλα από την κολώνα που έχει πια μεταμορφωθεί σε πόρτα όταν κάνεις γέφυρα. κάτι τέτοιες στιγμές του αρέσει να παίζει το τρομπόνι που δεν ξέρει.

και μετά θέλει να χορεύει. και γίνεται ευτυχισμένος. σε 1:36.

If we are here not to do
What you and I wanna do
And go forever crazy with it
Why the hell are we even here?


There was never any good old days
They are today, they are tomorrow
It's a stupid thing we say
Cursing tomorrow with sorrow

we are gonna turn frustration into inspiration
whatever demons are there we are gonna set them free

αυτό το φως που εκπέμπει η οθόνη το νιώθω πολύ οικείο πια. και με ζεσταίνει. άκου τώρα πράγματα. ότι ναναι. οτιδήποτε. στο σαλόνι (δίπλα) γέλια. δυνατά. εγώ τι κάνω στο δωμάτιο; γράφω. γιατί εδώ και όχι εκεί; γιατί έτσι. μπα, όχι. γιατί.... δεν ξέρω. βασικά ξέρω αλλά δεν θέλω να το πω. πάντα έτσι δεν κάνω άλλωστε; καλά όχι πάντα. σχεδόν πάντα. τις περισσότερες φορές δηλαδή. λέω να το παραδεχτώ να πάει στο διάολο. ε και τι έγινε που το παραδέχτηκα; σκατά. πάλι εδώ είμαι. και για να έχουμε καλό ερώτημα πότε θα αλλάξει αυτό; πότε; ε; εεεεεεεεεεεε; ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ;;;;;;; καλά μη φωνάζω αφού με ακούω και έτσι. ε και τι έγινε που με ακούω; σκατά. τώρα το χέρι μου (το δεξί) γιατί τρέμει; σκατά. ρε πούστη μου. θέλω να ουρλιάξω. μέχρι να κλείσει ο λαιμός μου. γιατί δεν ξέρω να μιλάω διαφραγματικά ακόμα καλά, οπότε αν το κάνω θα κλείσει ο λαιμός μου. θα μου πεις και τι έγινε αν ουρλιάξεις; ξερω γω; μπορεί να φοβηθούν οι δαίμονες (ποιοί;) και να την κάνουν με ελαφρά. ή και με βαριά. ας την κάνουν όπως θέλουν. να παν να γαμηθούν. δε βαριέσαι. τι λέγαμε; α ναι. να ουρλιάξω. μπορεί έτσι να μην ξημερώσει αύριο. ή να ξημερώσει και να βρίσκομαι κάπου αλλού. ας πούμε... στο παρίσι. στις ινδίες. ή στη νέα υόρκη. αν δεν έχεις πάει πουθενά δεν έχεις παρά να διαλέξεις. θα μου πεις και τι θα κάνεις εκεί; μάλλον τίποτα. τα ίδια σκατά θα είναι. καλά μπορεί και όχι. μπορεί εκεί να έχω μια θάλασσα έξω από το σπίτι μου και κάθε φορά που θα βρέχει να πετάω από το μπαλκόνι. ίσως εκεί να κυλιέμαι σε φραουλένια λιβάδια, να ψαρεύω πολύχρωμες πέστροφες σε ομιχλώδης λίμνες, ξέρω γω; καλά κάνε όνειρα. μαλάκα. αυτά τα πετσάκια γύρω από τα νύχια είναι τόσο νόστιμα τελικά; μωρέ λες; γκουρμέ μεζές; τέλεια. παιδί πιάσε ένα τσίπουρο με μεζέ. τι μεζέ; ε βάλε λίγα πετσάκια και κανά δυο νύχια έτσι για τη φάση. τώρα που το σκέφτομαι τρέμω την ώρα που θα χτυπήσει η πόρτα. δεν θέλω. να με αφήσουν ήσυχο. θα μου πεις τι φταίνε; όχι, όχι, γίνομαι άδικος. δεν μου φταίνε σε τίποτα. είναι τόσο καλές. και εγώ είμαι καλός. ή τουλάχιστον έτσι λένε. και αυτές και οι υπόλοιποι. με συμπαθούνε και με αγαπάνε. και εγώ τι κάνω; γιατί φέρομαι έτσι; σκατά. λένε τι καλός αυτός ο πασκουάλε (ή πασχαλάκος, σπάνια πασχάλης). ναι έτσι λένε πίστεψέ με. πρέπει να με πιστέψεις. καλά οι σιγκουρ ρος τα σπάνε. γαμώ. θέλω να κλάψω τώρα. άμα μου ρθει θα το κάνω. επίσης και εσύ τι φταις; όχι εσύ, εσύ. σκατά. πότε θα σταματήσω να σου κρύβομαι; γιατί θεέ μου; (εντάξει δεν υπάρχει, είναι σχήμα λόγου). λες κάποτε να τα καταφέρω; ωραία θα ήτανε. όμορφα. ο ουρανός θα φάνταζε υπέροχος. είδα γραμμένη κάπου τη φράση: θα βάλω καθρέφτες στα πεζοδρόμια να βλέπει ο κόσμος ουρανό. αντανάκλαση. τι κάνει η πουτάνα η φυσική. τελικά τα καλύτερα πατατάκια είναι αυτά με φυσική γεύση. πατάτας. και καλά.


κουζίνα. ποτήρι (χαμηλό). παγάκια. τσίπουρο (με γλυκάνισο).

- τι κάνεις μέσα; για το θέατρο;
- ναι. (κατά μια έννοια..)



α ρε παπάρα ούτε μια υπόσχεση δεν μπορείς να κρατήσεις.

βεβαιωθείτε

διά την παύση

της υδατόπτωσης

του υδατοπαροχέα

ΠΡΙΝ

την αποχώρησή σας

από την οικία.

ΑΠΟΦΑΣΗ (σιγά ρε μεγάλε μη σκίσεις κανένα καλσόν..)

όταν συνεχώς κρύβεσαι από όλους και από όλα (και κυρίως από τον εαυτό σου), δεν σου μένει παρά να σιωπήσεις.

για όσο.

ΠΟΥΛΟΒΕΡ

έχω ένα κουβάρι μέσα στο κεφάλι μου. αν ήξερα να πλέκω θα μπορούσα να φτιάξω από δυο πουλόβερ για κάθε περιπλανώμενο μεθυσμένο διαβάτη αυτής της πόλης. ένα για τη μέρα, ένα για τη νύχτα. να τα φοράει συνέχεια, να τα μπερδεύει μεταξύ τους, να γεμίζουν θηλειές και κόμπους, να έχουν σημάδια από κάφτρες. και αν τύχει, να τα βάζει και στο πλυντήριο καμιά φορά. για να νομίζει οτι αλλάζει κάτι. όχι όμως στους τριάντα. στους εξήντα. και ας κινδυνεύει ο πλανήτης. με τον πλανήτη της ψυχής μας τι θα κάνουμε; με τους πάγους των εντοσθίων μας; με τις χελώνες που κολυμπάνε μέσα στο σάλιο μας; με τα πανύψηλα τροπικά δέντρα του μυαλού μας; δεν έχω και γάτα να της το δώσω το κουβάρι μου να παίξει μαζί του, να το κυλάει σε όλο το πάτωμα, να το ζαλίσει μπας και το εκνευρίσει και πει να ξεμπερδευτεί από μόνο του, γιατί αν περιμένει από εμένα δεν θα δει χα'ί'ρι. δεν έχω γάτα, μόνο κάτι βρωμοπεριστέρια ακούγονται από έξω τι μπορούν να κάνουν και αυτά. αύριο μόλις ξυπνήσω θα πάω να αγοράσω τσιγγελάκια, να μάθω σταυροβελονιά και να σου ρθω με καινούργιο κασκόλ από αυτά με τα κρόσια να με τυλίξεις μέσα του γιατί έρχεται η άνοιξη και πρέπει να είμαι όμορφος.




ποια μοτοκούζι ρε φίλε, εδώ δίπλωμα για παπάκι δεν έχουμε. ούτε καν ποδήλατο (αυτό το λάστιχο πότε θα το φτιάξω άραγε;). όσο για το βόλβο δεν είμαστε για τα κυβικά του..

άσε, ας περιμένει λίγο το τέλος του κόσμου