Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΑΝ

σαν συγκάτοικος, σαν γουαναμπί ηθοποιός, σαν μουσικός, σαν ρομαντικός, σαν ευαίσθητος, σαν σαν λάτρης των δίσκων βινυλίου, σαν πολυάσχολος, σαν δημιουργικός, σαν ανασφαλής, σαν κυκλοθυμικός, σαν φίλος, σαν καλλιτεχνικά ανήσυχος, σαν επαναστάτης του εαυτού σου, σαν συνειδητοποιημένος, σαν ανεξάρτητος, σαν λιγομίλητος, σαν θλιμμένος, σαν κοινωνικός, σαν λάτιν χορευτής, σαν αποστασιοποιημένος, σαν καλός, σαν αναποφάσιστος, σαν αποφασισμένος, σαν μόνος, σαν ακοινώνητος, σαν πρώην, σαν εραστής των ηλιοβασιλεμάτων, σαν ονειροπόλος, σαν ακροατής, σαν αποδέκτης, σαν δημιουργός αδιεξόδων, σαν σωστός, σαν χαλαρός, σαν αναβλητικός, σαν γνώστης, σαν χαμένος, σαν ποιητικός, σαν ακροβάτης, σαν αγχωμένος με το χρόνο, σαν βιαστικός, σαν αιωρούμενος στο χωροχρόνο, σαν ανύπαρκτος, σαν αδ..





όχι, αυτό δεν έχει σαν.





άδειος.

εκεί που τελειώνει το ξέφωτο, στη δεξιά πλευρά του, και αρχίζουν πάλι τα δέντρα. είναι και σχετικά εύκολο, γιατί καθορίζεται και από μια σειρά φανοστάτες παλαιού τύπου. αυτή η ευθεία υπάρχει σε όλη την έκταση, από τον κάτω δρόμο μέχρι τον πάνω. αυτή λοιπόν η ευθεία που χαράζουν οι φανοστάτες, αυτή αποτελεί το όριο. όριο απροσπέλαστο. όχι γιατί δεν μπορείς, αλλά γιατί δεν έχει νόημα. μάλλον, ούτε για αυτό. απλά γιατί έχει αποκτήσει πια τον χαρακτήρα της αυτή η ευθεία. ναι, για αυτό.

- θα ήθελα να μπορούσα να θέλω να.....
- δε σταματάς ρε παπάρα τα θα ήθελα και τα να μπορούσα; άντε κούνα το κεφάλι σου και πες τι σκατά θες!
- εε.. αφού.. αυτό ψά
- ναι, πρόσεχε, μην πάθεις οσφυοκαμψία από το πολύ ψάξιμο! μας έχεις πρήξει τα αρχίδια, το έχεις πάρει χαμπάρι;
- ...........
- λοιπόν;
- ......................
- ε, σε βαρέθηκα, εγώ θα πάω!
- ..............................................










πριν θα έτρεχα κατρακυλώντας στις σκάλες
τώρα δεν ήρθα
φοβήθηκα τον εαυτό μου


έμεινα εδώ να ακούω τη θάλασσα

εδώ οι μέρες τρέχουν με απίστευτη ταχύτητα, διαρκούν όσο η καύση μιας φλούδας μανταρινιού μέσα στο πυρωμένο από ξύλα εύθραυστα τζάκι.

και αν ονειρεύεσαι, που να οδηγεί αυτό;

κάποτε οι μέρες ήταν ευτυχισμένες (ή τουλάχιστον έτσι δείχνανε), τώρα μόνο κάποιες νότες σε τυραννάνε, δέσμιες κάποιου παρελθόντος.


(το παρόν ήταν πριν, τώρα σκοντάφτεις σε δημιουργικές ασυνέχειες)


θεατρικός (απο)προσανατολισμός


και εκεί που τα σημάδια δείχνουν ότι η απανθράκωση έχει συντελεστεί, μια τιποτένια έκρηξη σου θυμίζει ότι κάποτε (έστω και για λίγο) υπήρξαμε άνθρωποι ζωντανοί, ίσως ανεπαίσθητα δημιουργικοί, δημιουργικά ανεπαίσθητοι, κραδαίνοντας τον εαυτό μας μπροστά στις ανασφάλειές μας, ασθμαίνοντας ανείπωτες λέξεις, κουλουριαζόμασταν γύρω από στάλες ιδρώτα ανακατεμένες με μυρωδιές σωμάτων, αγωνιώντας για κάτι,αυτό το κάτι που κείτονταν συνεχώς εδώ, μπροστά μας, ουρλιάζοντας τη χλωμή παρουσία του.


(θα ήθελα να μπορώ να υπάρχω για κάτι,
αυτό μόνο)









(το φωτισμένο παράθυρο έσβησε για πάντα..)

ενάμιση μπουκάλι κονιάκ και τονίνο καροτόνε

μια υπέροχη βραδιά

δεν με νοιάζει τίποτα

κρατάω μόνο το τώρα



ευχαριστώ τονίνο..

χάθηκαν φτερά ελαφρώς μεταχειρισμένα, και ολίγον σπασμένα στις άκρες τους. όποιος τα βρει παρακαλείται να τα επιστρέψει, αφού πρώτα τα επισκευάσει, ώστε να δίνουν την δυνατότητα στον κάτοχό τους να τα ανοίξει και να πετάξει. αμοιβή δεν δίνουμε γιατί δεν έχουμε.

- δε μου λες, πως θα γίνει;
- .........
- λέγε ρε, πως θα γίνει;
- γιατί προσπάθησες και δεν;
- δεν θέλω κάτι, απλά αυτό
- γιατί, για να μην κοιμηθείς για καμιά βδομάδα μετά;
- λες;
- εμ..
- ............. (γιατί τώρα κοιμάμαι;)
- .............
- λες να γίνει;
- και αν γίνει, τι;
- ξέρω γω;
- ε τότε τι;
- μαλακία, ε;
- ξέρω γω;
- ......................
- ......................
- αφού θέλω
- ε τι να σου πω, μπορεί..
- λες;
- μπορεί
- ναι..
- μπορεί και όχι
- ναι, ε;
- εμ..
- ναι, μπορεί και όχι
- ........................
- ........................
- ........................
- ωραία..

γιατί έρχονται τα βράδια;

για να περπατάς στους πασπαλισμένους με τη βραδινή ψιχάλα δρόμους σιγοτραγουδώντας ένα χιλιοακουσμένο σκοπό. για να οδηγείς στον άδειο περιφερειακό γκαζώνοντας τις ανασφάλειές σου. για να βυθίζεσαι στον εαυτό σου μη θελοντας να μιλήσεις. για να μένεις ξύπνιος ξερνώντας λέξεις σε άσπρο φόντο. για να κουλουριάζεσαι μετά κάτω από την κουβέρτα τρομάζοντας στην αναμονή των ονείρων.

για να υπάρχεις..

ένα

μεταλλόφωνο

μέσα

στη νύχτα

ΒΡΑΔΙΑΤΙΚΑ

απουσία είναι να σε βγάζει ο δρόμος κάτω από το σπίτι της







(και να βλέπεις φως στο δωμάτιο και ο σεισμογράφος της καρδιά σου να καταγράφει 18,56 ρίχτερ..)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

παρακαλείται ο κύριος ήλιος να πάρει τον πούλο. αρκετά πια. οκτωβριάσαμε.

ΣΚΕΨΗ

σκέφτομαι ότι θα γινόμουν αιώνιος ευεργέτης και πιστός υπηρέτης σε όποιον εφεύρισκε τη μηχανή του χρόνου. να πήγαινα πίσω να διορθώσω κάποια από τα λάθη μου. όχι πολλά, κάποια μόνο, κάποια λίγα (λίγα μόνο, σας παρακαλώ, λίγα, πολύ λίγα), αυτά που με βαραίνουν και δεν ονειρεύομαι πια. γιατί βαρέθηκα να κυκλοφορώ με τη μάσκα του αρλεκίνου και του μίμου. κουράστηκα. το κεφάλι μου δεν μπορεί να τη σηκώσει άλλο (για να μη μιλήσω για το μυαλό μου).
ανοίγω την μπαλκονόπορτα να μπει λίγος καθαρός αέρας, με την κρυφή ελπίδα κάποια νότα του να δώσει νέα πνοή στη μονότονη μουσική που παίζει εδώ και καιρό μέσα στο μυαλό μου..
.
.
.
.
.


σας αφήνω τώρα. πρέπει να φορέσω πάλι τη μάσκα μου και να βγω έξω (αυτές οι κοινωνικές υποχρεώσεις φαντάζουν τραγικά γελοίες κάτι τέτοιες στιγμές)

.
.
.

(μα που την έβαλα;)

DREAMING MY DREAMS

μέρες τώρα μια υποσυνείδητη αναζήτηση που δεν συνοδεύεται από μια αντίστοιχη συνειδητή. σε κάθε άνοιγμα πορτας, σε κάθε στροφή του δρόμου, σε κάθε οικοδομικό τετραγωνο, σε κάθε ματιά στην οθόνη του τηλεφώνου, σε κάθε μικρό και ανεπαίσθητο θόρυβο που διακόπτει και σηκώνει το βλέμμα από την παρασκευή των φραπέδων, σε κάθε κίνηση του κλόουν, του μίμου ή του κουκλοπαίχτη.
μια υποσυνείδητη αλλά φυσικά μάταιη αναζήτηση.
που οδηγεί στο ίδιο κάθε βράδυ κουβάριασμα κάτω από την κουβέρτα, στη στάση του εμβρύου, στην προσπάθεια να γίνει το κορμί μια κουκίδα αόρατη από παντού, μήπως και κατορθώσει να βρει τη γαλήνη του.

απουσία..






*
μην έρθεις. έλα. μη φύγεις. φύγε. ας αγκαλιαστούμε για λίγο μέχρι εκεί που πονά. βλέπεις πόσο μεγάλη είναι τελικά αυτή η πόλη; τώρα πια για να σε συναντήσω, πρέπει να βρεθούμε.



* ευχαριστώ το χνούδι για την παραχώρηση.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

μια φορά και έναν καιρό
ήταν ο άνθρωπος που δεν μιλούσε πολύ
που δεν άκουγε πολύ
που δεν έβλεπε πολύ
που δεν έπραττε..

και ύστερα συνάντησε
έναν άλλον άνθρωπο
ένα κορίτσι
ένα όμορφο κορίτσι..

και μετά άρχισε να μιλάει
να ακούει
να βλέπει
να πράττει..

κάποια στιγμή
ο άνθρωπος έφυγε
και έμεινε μόνος του
με τις αναμνήσεις του
και με αυτά που είχε μάθει
από το κορίτσι
προσπάθησε να τα συνεχίσει
καθώς περνούσε ο καιρός
και τα κουτσοκατάφερνε..

μέχρι που μια μέρα
βρέθηκε ξανά στο δρόμο της
μόνο που αυτή είχε τραβήξει άλλη ρότα
κινιόταν σε άλλη τροχιά
απομακρυσμένα ίσως, παράλληλη
μα όχι τέμνουσα με τη δική του
και τότε κατάλαβε
ότι δεν είχε καταφέρει τίποτα
τίποτα ουσιαστικό
ότι δεν εφάρμοσε τίποτα
από αυτά που είχε μάθει
από αυτό το κορίτσι
κατάλαβε ότι πάντα χρειαζόταν
αυτό το κορίτσι..

το μόνο που μπόρεσε να κάνει
ήταν να αφιερώσει
σε αυτό το κορίτσι
το παρακάτω δίστιχο
του nick cave

Thank you girl, thank you girl
I'll love you till the end of the world..





(και αν πρέπει
το μικρό αυτό παραμύθι
να τελειώσει όπως όλα
ας αλλάξουμε λίγο
την διατύπωση..)

..και έζησε το κορίτσι καλά
ίσως καλύτερα
και όσο για τον άνθρωπο
που δεν μιλούσε πολύ
ποιος ξέρει..

ΜΟΝΟ ΜΟΥΣΙΚΗ

ένα τίποτα

ένα κενο

μόνο μουσική
























στο όνομα ruby (στο παρακάτω τραγούδι) βάλτε όποιο σας ταιριάζει. εγώ ξέρω ποιο μου ταιριάζει.






θέλω ξανά να ζητήσω ταπεινά συγνώμη για την απόκρυψη των σχολίων στα προηγουμενα ποστ. δεν είχα καμιά διάθεση να το παίξω κάπως ούτε τίποτα άλλο. απλά έτσι μου βγήκε. και αν συνέχισα να ποστάρω είναι γιατί όπως είπε και η ε σε ένα ποστ της, "αν η μισή μου καρδιά στην κανονική ζωή βρίσκεται, η άλλη μισή εδώ μέσα τριγυρίζει."

εύχομαι σε όλους και όλες να ζείτε ευτυχισμένοι με τον άνθρωπο που αγαπάτε και να μην τον/την αφήσετε από κοντά σας. εγώ δυστυχώς δεν είχα το μυαλό και την δύναμη να μείνω μαζί της.

σας φιλώ όλους



και κάποιοι στίχοι του τραγουδιού "σκισμένος χαρταετός", το οποίο δεν το βρήκα στο γιου τιουμπ.

Απόψε θέλω να σε δω όμως το ξέρω
δεν έχω νόημα δεν είμαι κανενός
πάνω σε ό,τι με κάνει κι υποφέρω
γελώντας πέφτω σαν σκισμένος χαρταετός

Είναι η καρδιά μου ένα σπίτι στοιχειωμένο
δεν θα 'πρεπε να υπάρχει τόση λύπη εκεί
ό,τι αγαπάω με αφήνει νικημένο
στο άδειο μου σχήμα μια σκιά που νοσταλγεί


Κοντά σου δεν μπορώ, μακριά σου τρέμω
κάτι με τρώει και δεν μπορώ να κοιμηθώ
περνάω τις μέρες μου σαν δαίμονας κλεισμένος
σ' ένα κουφάρι φαγωμένο απ' τον καιρό

Κι αν τόσα χρόνια περπατήσαμε μαζί
τον τελευταίο δρόμο θα τον κάνω μόνος
θα 'χω στη χούφτα μου μια μπούκλα σου χρυσή
και μια ραγισματιά στα χείλη μου απ'τον πόνο