γιατί έρχονται τα βράδια;

για να περπατάς στους πασπαλισμένους με τη βραδινή ψιχάλα δρόμους σιγοτραγουδώντας ένα χιλιοακουσμένο σκοπό. για να οδηγείς στον άδειο περιφερειακό γκαζώνοντας τις ανασφάλειές σου. για να βυθίζεσαι στον εαυτό σου μη θελοντας να μιλήσεις. για να μένεις ξύπνιος ξερνώντας λέξεις σε άσπρο φόντο. για να κουλουριάζεσαι μετά κάτω από την κουβέρτα τρομάζοντας στην αναμονή των ονείρων.

για να υπάρχεις..

ένα

μεταλλόφωνο

μέσα

στη νύχτα

ΒΡΑΔΙΑΤΙΚΑ

απουσία είναι να σε βγάζει ο δρόμος κάτω από το σπίτι της







(και να βλέπεις φως στο δωμάτιο και ο σεισμογράφος της καρδιά σου να καταγράφει 18,56 ρίχτερ..)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

παρακαλείται ο κύριος ήλιος να πάρει τον πούλο. αρκετά πια. οκτωβριάσαμε.

ΣΚΕΨΗ

σκέφτομαι ότι θα γινόμουν αιώνιος ευεργέτης και πιστός υπηρέτης σε όποιον εφεύρισκε τη μηχανή του χρόνου. να πήγαινα πίσω να διορθώσω κάποια από τα λάθη μου. όχι πολλά, κάποια μόνο, κάποια λίγα (λίγα μόνο, σας παρακαλώ, λίγα, πολύ λίγα), αυτά που με βαραίνουν και δεν ονειρεύομαι πια. γιατί βαρέθηκα να κυκλοφορώ με τη μάσκα του αρλεκίνου και του μίμου. κουράστηκα. το κεφάλι μου δεν μπορεί να τη σηκώσει άλλο (για να μη μιλήσω για το μυαλό μου).
ανοίγω την μπαλκονόπορτα να μπει λίγος καθαρός αέρας, με την κρυφή ελπίδα κάποια νότα του να δώσει νέα πνοή στη μονότονη μουσική που παίζει εδώ και καιρό μέσα στο μυαλό μου..
.
.
.
.
.


σας αφήνω τώρα. πρέπει να φορέσω πάλι τη μάσκα μου και να βγω έξω (αυτές οι κοινωνικές υποχρεώσεις φαντάζουν τραγικά γελοίες κάτι τέτοιες στιγμές)

.
.
.

(μα που την έβαλα;)

DREAMING MY DREAMS

μέρες τώρα μια υποσυνείδητη αναζήτηση που δεν συνοδεύεται από μια αντίστοιχη συνειδητή. σε κάθε άνοιγμα πορτας, σε κάθε στροφή του δρόμου, σε κάθε οικοδομικό τετραγωνο, σε κάθε ματιά στην οθόνη του τηλεφώνου, σε κάθε μικρό και ανεπαίσθητο θόρυβο που διακόπτει και σηκώνει το βλέμμα από την παρασκευή των φραπέδων, σε κάθε κίνηση του κλόουν, του μίμου ή του κουκλοπαίχτη.
μια υποσυνείδητη αλλά φυσικά μάταιη αναζήτηση.
που οδηγεί στο ίδιο κάθε βράδυ κουβάριασμα κάτω από την κουβέρτα, στη στάση του εμβρύου, στην προσπάθεια να γίνει το κορμί μια κουκίδα αόρατη από παντού, μήπως και κατορθώσει να βρει τη γαλήνη του.

απουσία..






*
μην έρθεις. έλα. μη φύγεις. φύγε. ας αγκαλιαστούμε για λίγο μέχρι εκεί που πονά. βλέπεις πόσο μεγάλη είναι τελικά αυτή η πόλη; τώρα πια για να σε συναντήσω, πρέπει να βρεθούμε.



* ευχαριστώ το χνούδι για την παραχώρηση.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

μια φορά και έναν καιρό
ήταν ο άνθρωπος που δεν μιλούσε πολύ
που δεν άκουγε πολύ
που δεν έβλεπε πολύ
που δεν έπραττε..

και ύστερα συνάντησε
έναν άλλον άνθρωπο
ένα κορίτσι
ένα όμορφο κορίτσι..

και μετά άρχισε να μιλάει
να ακούει
να βλέπει
να πράττει..

κάποια στιγμή
ο άνθρωπος έφυγε
και έμεινε μόνος του
με τις αναμνήσεις του
και με αυτά που είχε μάθει
από το κορίτσι
προσπάθησε να τα συνεχίσει
καθώς περνούσε ο καιρός
και τα κουτσοκατάφερνε..

μέχρι που μια μέρα
βρέθηκε ξανά στο δρόμο της
μόνο που αυτή είχε τραβήξει άλλη ρότα
κινιόταν σε άλλη τροχιά
απομακρυσμένα ίσως, παράλληλη
μα όχι τέμνουσα με τη δική του
και τότε κατάλαβε
ότι δεν είχε καταφέρει τίποτα
τίποτα ουσιαστικό
ότι δεν εφάρμοσε τίποτα
από αυτά που είχε μάθει
από αυτό το κορίτσι
κατάλαβε ότι πάντα χρειαζόταν
αυτό το κορίτσι..

το μόνο που μπόρεσε να κάνει
ήταν να αφιερώσει
σε αυτό το κορίτσι
το παρακάτω δίστιχο
του nick cave

Thank you girl, thank you girl
I'll love you till the end of the world..





(και αν πρέπει
το μικρό αυτό παραμύθι
να τελειώσει όπως όλα
ας αλλάξουμε λίγο
την διατύπωση..)

..και έζησε το κορίτσι καλά
ίσως καλύτερα
και όσο για τον άνθρωπο
που δεν μιλούσε πολύ
ποιος ξέρει..

ΜΟΝΟ ΜΟΥΣΙΚΗ

ένα τίποτα

ένα κενο

μόνο μουσική
























στο όνομα ruby (στο παρακάτω τραγούδι) βάλτε όποιο σας ταιριάζει. εγώ ξέρω ποιο μου ταιριάζει.






θέλω ξανά να ζητήσω ταπεινά συγνώμη για την απόκρυψη των σχολίων στα προηγουμενα ποστ. δεν είχα καμιά διάθεση να το παίξω κάπως ούτε τίποτα άλλο. απλά έτσι μου βγήκε. και αν συνέχισα να ποστάρω είναι γιατί όπως είπε και η ε σε ένα ποστ της, "αν η μισή μου καρδιά στην κανονική ζωή βρίσκεται, η άλλη μισή εδώ μέσα τριγυρίζει."

εύχομαι σε όλους και όλες να ζείτε ευτυχισμένοι με τον άνθρωπο που αγαπάτε και να μην τον/την αφήσετε από κοντά σας. εγώ δυστυχώς δεν είχα το μυαλό και την δύναμη να μείνω μαζί της.

σας φιλώ όλους



και κάποιοι στίχοι του τραγουδιού "σκισμένος χαρταετός", το οποίο δεν το βρήκα στο γιου τιουμπ.

Απόψε θέλω να σε δω όμως το ξέρω
δεν έχω νόημα δεν είμαι κανενός
πάνω σε ό,τι με κάνει κι υποφέρω
γελώντας πέφτω σαν σκισμένος χαρταετός

Είναι η καρδιά μου ένα σπίτι στοιχειωμένο
δεν θα 'πρεπε να υπάρχει τόση λύπη εκεί
ό,τι αγαπάω με αφήνει νικημένο
στο άδειο μου σχήμα μια σκιά που νοσταλγεί


Κοντά σου δεν μπορώ, μακριά σου τρέμω
κάτι με τρώει και δεν μπορώ να κοιμηθώ
περνάω τις μέρες μου σαν δαίμονας κλεισμένος
σ' ένα κουφάρι φαγωμένο απ' τον καιρό

Κι αν τόσα χρόνια περπατήσαμε μαζί
τον τελευταίο δρόμο θα τον κάνω μόνος
θα 'χω στη χούφτα μου μια μπούκλα σου χρυσή
και μια ραγισματιά στα χείλη μου απ'τον πόνο

Ζω στον κολπίσκο με τους λίγους επισκέπτες
στο λιμανάκι μου όταν ο άνεμος φυσάει
βρίσκουν απάγκιο σπάνιων κοραλλιών συλλέκτες
ταξιδευτές που η ζωή δεν τους χωράει

Σ' αυτή την έρημη ακτή κοιμάται η Πασιφάη
Μες στα ναυάγια του βυθού, η αγάπη μου η πικρή
που το κλειδί της μοίρας μου στα χέρια της κρατάει
καμιά χαρά δεν κάνει ότι ο πόνος στην ψυχή

Κάποια βραδιά την έφερε εδώ το κύμα
νεκροί αστερίες λαμπύριζαν στα μαλλιά της
"Η ομορφιά" κάποιος ψιθύρισε "είναι μνήμα
που αφήνουν δώρα οι ξεχασμένοι της αγάπης"



"μνήμες του νερού"
διάφανα κρίνα

ΔΙΑΛΟΓΟΣ (ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ)

κοιμήσου επιτέλους!

δεν μπορώ

γιατί;

φοβάμαι τα όνειρα

μα είναι μόνο όνειρα!

αυτό λέω και εγώ







οι μπύρες τελειώνουνε
ευτυχώς έχουμε ακόμα τσιγάρα

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ

μάτια υγρά
θολά από το μεθύσι
κοίταγμα
όχι, τελικά ήταν μια ψευδαίσθηση
μα όχι, κοίταξε ξανά
κάτι υπάρχει εκεί
μια στιγμή
ένα απειροελάχιστο κλάσμα του δευτερολέπτου
που ίσως και να κρατήσει για πάντα
μήπως ευθύνεται το αλκοόλ
για αυτό το πολλά υποσχόμενο δευτερόλεπτο;
και αμέσως μετά τίποτα
μήπως ξανά κάτι;...... όχι..
κάθεσαι, ακούς, αφουγκράζεσαι..
οι αισθήσεις όλες τεντωμένες

και ξαφνικά
το είδες
ή νόμισες πως το είδες
(η δεύτερη περίπτωση είναι και η πιο βολική)
μια μαχαιριά
βύθισμα στην άβυσσο
ελεύθερη πτώση στο πουθενά
μια αντίδραση που σε πιάνει απροετοίμαστο
που δεν ξέρεις τι να κάνεις
που δεν φαντάστηκες

και αν δεν μπορείς να κοιμηθείς
τουλάχιστον
δυστυχώς
υπάρχει η μουσική
και ένα μεγάλο
τεράστιο
γαμώτο




(ζητώ συγνώμη για την μη δυνατότητα σχολιασμού.
αδυνατώ προς το παρόν να απαντήσω.
σας ευχαριστώ.)

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

μια φορά και έναν καιρό

ήταν ο άνθρωπος που δεν μιλούσε πολύ

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ ΑΝΑΛΟΓΑ

όσο μεγαλώνει το (πως στο διάολο τη λένε αυτή τη λίστα εκεί στα δεξιά που έχει τα μπλογκ που επισκέπτομαι ή προτείνω;) απαυτό, τόσο μικραίνει ο διαθέσιμος χρόνος. που θα πάει αυτό, δεν ξέρω. ήδη τελευταία ο χρόνος που μένει για μπλογκινγκ είναι πιο λίγος απότι πριν. σε λίγο τι θα γίνει; ούτε στα σχόλια των δικών μου ποστ δεν θα προλαβαίνω να απαντάω.

χρόνος μηδέν. ειδικά όταν πρέπει (ναι ρε πρέπει!) να τρέξεις να προλάβεις όσα δεν έκανες τόσα χρόνια, και να τα χωρέσεις όλα μαζί μέσα στην κάθε μέρα, που, χωράνε όλα αυτά;

σωστή διαχείριση του χρόνου. γουάτ νταζ δις μινς; άι ντοντ νόου.

απευθυνόμενος σε όσους τους ενδιαφέρει. δεν σας έγραψα στα παπάρια μου. αλλά να, τρέχω να προλάβω. όχι τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας. τις εκκρεμότητες που μου άφησε ο εαυτός μου.

ΠΕΡΙ ΠΟΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

(τι θα γίνει ρε παλληκάρι πως την είδες, τρία ποστ στο ίδιο βράδυ; που να ήσουνα και εστάμπλισντ μπλογκερ δηλαδής, που λέει και ο κ.κ.μοίρης)

εε.. είμαστε στον αέρα;
λοιπόν.


κάθε φορά που γίνεται μεγάλη πορεία με πιάνει μια μελαγχολία και ένας ιδιαίτερος προβληματισμός. και πάντα σκέφτομαι για ώρες, να πάω ή να μην πάω, και όταν δεν πάω τελικά αναρωτιέμαι αν έπρεπε να είχα πάει. δεν θέλω να ακουστώ (ή καλύτερα να διαβαστώ) σαν ένας τύπος που λέει ότι οι πορείες έχουν χάσει τη σημασία τους ή ότι δεν υπάρει λόγος να γίνονται, ή τι πορείες και μαλακίες τώρα. όχι. είναι ένας ειλικρινής προβληματισμός που έχω, γιατί κάθε φορά παλεύω με τα ερωτήματά μου. δηλαδή μου τη σπάει που κάποιοι θα κατεβούν μόνο και μόνο για να την πέσουν στους μπάτσους, άλλοι για να δειχτούν στα μάτια των φίλων τους, άλλοι επειδή τους πιέζει το συνδικάτο τους και άλλοι επειδή το παίζουν επαναστάτες. δεν θέλω να έχω σχέση με αυτούς, ούτε να χαλαστώ επειδή αυτοί αποφάσισαν κάτι μόνο για την πάρτη τους. από την άλλη σκέφτομαι μήπως όλα αυτά είναι μόνο μια δικαιολογία που βρίσκω, υποσυνείδητα ή μη, για να κρυφτώ πίσω από την αδράνειά μου. δεν ξέρω.

το μόνο που μου μένει συνήθως είναι να ακούω κάτι σαν αυτό.