ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ

παγκόσμια ημέρα για αυτό, παγκόσμια ημέρα για εκείνο, για το άλλο, παγκόσμια ημέρα της παγκόσμιας ημέρας ...

μήπως να καθιερώσουμε μια παγκόσμια ημέρα κατά των παγκόσμιων ημερών;

. . .

"αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"


αξίζει;

ε;


(πόσο ταιριάζουν οι sigur ros κάτι τέτοιες στιγμές!)

ONE OF THESE DAYS...

δια χειρός ( μάλλον διά ποντικιού πι σι) ενός πολύ καλού φίλου

ΑΛΛΑΓΗ

μου τη σπάει η γραμματοσειρά μου. θα την αλλάξω. για να μάθει.

ΗΣΥΧΙΑ

Τις τελευταίες βδομάδες, κάθε παρασκευή, μια περίεργη ησυχία έχει αρχίσει και εξαπλώνεται στα γύρω γραφεία, ωσάν ομίχλη κατεβαίνει και καλύπτει τα πάντα, μοιάζει με λοιμό' κάθε φορά έχει καινούργια θύματα, ή με αίρεση' αποκτά συνεχώς νέους οπαδούς, κανείς δεν ξέρει που θα καταλήξει αυτό, θα επιβιώσει η ανθρωπότης;

Ο άρχοντας του ξυσίματος , ο μίστερ ξύστερ (παρεπιπτόντως αυτός πως και βρίσκεται εδώ;), μόλις ήρθε για να μου πει να τον βοηθήσω σε μια "δύσκολη" και "κοπιαστική" εργασία που του αναθέσανε. Τον γράφω κανονικότατα. Φεύγει. Μάλλον η δουλειά δεν θα γίνει ποτέ.

Ησυχία ξανά.

ΑΒΟΛΑ...

Κάθε πρωί συνήθως περνάω από μια συγκεκριμένη διασταύρωση. Στο φανάρι αυτής της διασταύρωσης εδώ και κάποιον καιρό υπάρχει ένα παιδί το οποίο έχει ένα πόδι και περιφέρεται ανάμεσα στα αμάξια και ζητιανεύει. Σήμερα λοιπόν για κάποιο λόγο με θυμήθηκε και με χαιρέτισε. Και ένιωσα άβολα. Γιατί και εγώ θα ήθελα να τον χαιρετάω κάθε πρωί χωρίς να σκέφτομαι το κομένο του πόδι και χωρίς να υπάρχει στο μυαλό μου η σκέψη ότι το κάνω εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Και θα ήθελα να του πιάσω κουβέντα αλλά σκέφτομαι ότι τι να του πω: "Καλημέρα, τι γίνεται πως πάει;" ή "τι λέει κάλα;" ή "τι κάνεις;", θα γυρίσει και θα μου πει "Ναι καλή φάση εντάξει η δουλειά γενικά πάει καλά, αν και τελευταία έχει πέσει λίγο η κίνηση, ή αύξηση των τιμών του πετρελαίου βλέπεις, αλλά εντάξει κάτι γίνεται... τι καλημέρα βρε μαλάκα που το είδες το καλά;". Ίσως απ' την άλλη αυτός να μην τα βλέπει τόσο απαισιόδοξα τα πράγματα όπως εγώ, ίσως και αυτός θα ήθελε κάποιος να του πιάσει κουβέντα, δεν ξέρω...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ'Ι'ΔΡΩΜΕΝΟΣ

Ορίστε και από εμένα ένα χειρόγραφο. Αν και άργησα, αν και τελευταίος, ελπίζω να το δεχτείτε κύριοι του http://autographcollectors.blogspot.com/. Αλλά και να μην το δεχτείτε, ευχαριστώ που με κάνατε να ξαναπιάσω μπογιές μετά από αρκετά χρόνια.

Και επειδή πρέπει να καλέσω κάποιον να παίξει: εργαλειάνθρωπε; Μήπως ψήνεσαι;

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;

Που είναι;
Ψαχνω μέσα σε βιβλία και γραπτά κείμενα (...τίποτα...)
Αφουγκράζομαι μουσικές (...ούτε εδώ...)
Πιάνω να παίξω μουσική (...μπα...)
Βγαίνω στο δρόμο, άνθρωποι, δράσεις, κίνηση (...δεν βρίσκω κάτι...)
Στα ιστολόγια; (...μάταια...)
Στους φίλους, ναι, ναι, στους φίλους, τους γνωστούς (...κάτι λείπει...)
Ρε εσύ μήπως σε εμένα; (... ...)
Που είναι;
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;
Π Ο Υ Ε Ι Ν Α Ι; ; ;

Και τώρα; τι κάνω;

[ υπάρχω(;) ]

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ

Χτες το βράδυ κατά τη διάρκεια μιας "βόλτας" στους δρόμους της Καλαμαριάς (γιατί ο χαρακτηρισμός "πορεία" δεν μου κάθεται καλά), εν μέσω διαφόρων συζητήσεων κυρίαρχη των οποίων ήταν για ακόμη μια φορά η συζήτηση περί κοριτσιών (βλέπε και ένα σχετικό λινκ εδώ) , ένας φίλος μου είπε το παρακάτω:

- Ρε εσύ μη γελάσεις, αλλά ένας φίλος μου μου είπε ότι όταν κάποιος έχει καιρό να κάνει σεξ, αναδύει μια μυρωδιά, ανεπαίσθητη μεν, η οποία όμως δε έχει ως αποτέλεσμα να απομακρύνει τα κορίτσια και να μη θέλουν ερωτικαί επαφαί.

- Άντε ρε εσύ σοβαρά;

- Ναι σου λέω είναι επιστημονικά τοποθετημένο!

Το παραβλέπω αλλά αργότερα μετά από μπυροποσία το θυμάμαι και το στέλνω με μήνυμα σε φίλο που δουλεύει εποχιακός κάπου στην πελοπόνησο. Απάντηση:

- Έφτασε ως εκεί η βρώμα;

Και καπάκι:

- Ναι σαν τον ασβό τον Πεπέ λε πιού!

Αναζητείται κορίτσι να μας πει αν η επιστημονική κοινότητα έχει κάνει λάθος ή αν δεν πρέπει να βγαίνουμε έξω παρά μόνο αν έχουμε παστωθεί όλα τα πατσουλιά που υπάρχουν στο σπίτι ώστε να μην ζέχνουμε!

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΠΕΜΠΤΗ 5 ΙΟΥΝΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

UPDATE: Μετά το σχόλιο της αγαπητής Ματθίλδης γράφω και εγώ το σλόγκαν που νομίζω κολλάει:

OPEN YOUR MIND AND YOUR ASS WILL FOLLOW!!!

Η και:

OPEN YOUR MIND AND YOUR ASH WILL FOLLOW!!!

ΜΕ ΕΠΙΑΣΕ......

Τελικά δεν τη γλίτωσα. Με έπιασε μελαγχολία. Εσένα Ματίλντα; Χρήστο; Τατιάνα; Λίλη εσένα; Δήμητρα; Κορίνα;

A SUNDAY SMILE

Για κάποιο λόγο δεν μπόρεσα να ποστάρω το βιντεάκι οπότε δείτε το εδώ.

A SUNDAY SMILE WE WORE IT FOR A WHILE


A SUNDAY SMILE AND WE FELT KINGS

ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ!

"... α) - Γεωργία. Τιφλίδα. Πρωτομαγιά. Παρέλαση. Ο πατέρας μου με σηκώνει στους ώμους του. Ο φίλος μου ο Μαρενγκλέν κρατάει μια κόκκινη σημαία, που έχει ζωγραφισμένα τέσσερα πρόσωπα με μούσια. Ο κόσμος γύρω ζητωκραυγάζει. Είμαι ευτυχισμένος!
β) - Βουλγαρία. Σόφια. Πρωτομαγιά. Παρέλαση. Ο πατέρας μου με σηκώνει στους ώμους του. Ο φίλος μου ο Ιβάν κρατάει μια κόκκινη σημαία, που έχει ζωγραφισμένα πάνω της τέσσερα πρόσωπα με μούσια. Ο κόσμος γύρω ζητωκραυγάζει. Είμαι ευτυχισμένος!
γ) - Αλβανία. Τύρανα. Πρωτομαγιά. Παρέλαση. Ο πατέρας μου με σηκώνει στους ώμους του. Ο φίλος μου ο Φέντα κρατάει μια κόκκινη σημαία που έχει πάνω της ζωγραφισμένα τέσσερα πρόσωπα με μούσια. Ο κόσμος γύρω ζητωκραυγάζει. Είμαι ευτυχισμένος!

α) - Ελλάδα. Αθήνα. 25η Μαρτίου. Παρέλαση. Ο φίλος μου ο Μαρενγκλέν...
- Τώρα τον λένε Μάριο!!
- ... κρατάει μια γαλανόλευκη σημαία. Ο κόσμος γύρω ζητωκραυγάζει. Είμαι ευτυχισμένος!
β) - Ελλάδα. Αθήνα. 25η Μαρτίου. Παρέλαση. Ο φίλος μου ο Ιβάν...
- Τώρα τον λένε Γιάννη!!
- ... κρατάει μια γαλανόλευκη σημαία. Ο κόσμος γύρω ζητωκραυγάζει. Είμαι ευτυχισμένος!
γ) - Ελλάδα. Αθήνα. 28η Οκτωβρίου. Παρέλαση. Ο φίλος μου ο Φέντα...
- Τώρα τον λένε Θοδωρή!!
- ... κρατάει μια γαλανόλευκη σημαία. Ο κόσμος γύρω ζητωκραυγάζει. Είμαι ευτυχισμένος!"


Από την θεατρική παράσταση "ένας στους δέκα" (δείτε και εδώ). Το κείμενο είναι περίπου αυτό (δε θυμάμαι ακριβώς τα λόγια αλλά η ουσία είναι αυτή). Βρήκα τον παραλληλισμό με τις σημαίες γαμάτο!
Η παράσταση είναι καλή. Να πάτε.

Αν και κάτι τέτοια έργα σε κάνουν να σκεφτείς: Πόσοι από εμάς που ήμασταν στο θέατρο αυτό το βράδυ και χειροκροτήσαμε και είπαμε μπράβο στα παιδιά που παίζουν (παίζουν τρεις μετανάστες), αύριο δε θα καταράστούμε τον Αλβανό που δε μας έφτιαξε καλά την πέτρινη ψησταριά στο εξοχικό μας και δεν τραβάει καλά ο καπνοδόχος και μυρίζει τσίκνα το καινούργιο μακό κολλητό μπλουζάκι μας, δε θα ξεφτιλίσουμε τον Αφρικανό που πουλάει σι ντι, δε θα γελάσουμε ειρωνικά και με ύφος μεγάλου έλληνα με τον Κινέζο πλανώδιο πωλητή, δε θα σκυλοβρίσουμε με ότι πιο πρόστυχα λόγια βρούμε τον Πακιστανό αποθηκάριο που δεν φόρτωσε καλά τα εμπορεύματα στο φορτηγό και "εξαιτίας του" θα πρέπει να κάνουμε λίγο περισσότερο κόπο στο ξεφόρτωμα, δεν θα .......... Ε; Πόσοι;

ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ

"...Θυμάμαι μια ιδιαίτερη στιγμή. Βρισκόμουν με τον αγαπητό μου Πίτερ, χρόνιο ζουγκλοσυνοδοιπόρο, στην ουρά της Αγροτικής Τράπεζας του Βιετνάμ, στην κεντρική λεοφώρο της Χο Τσι Μινχ Σίτι, παλιά γνωστής και ως Σα'ι'γκόν, σε αγωνιώδη αναμονή για μια χούφτα ντονγκ καθώς κάτι κορίτσια στο "Apocalypse Now" - τέλος πάντων, δεν έχει και τόση σημασία αυτό, ναι, είχαμε ξεμείνει - μας τα φάγανε.
Στεκόμασταν λοιπόν σε μια ουρά από τουλάχιστον πενήντα Βιετναμέζους, όλοι ήσυχοι, ανέκφραστοι, συμπαθείς, όταν μπουκάρει ο - να πω "κλασικός"; - τουρίστας με τη βερμούδα και το παρδαλό πουκάμισο και την κοιλιά και το γυαλί ηλίου με το χρυσό σκελετό και το ύφος "κάντε άκρη". Μπαίνει, κοιτάει την ουρά, τη διασχίζει, σπρώχνει και τους δυο τρεις που είναι στο γκισέ και σκύβει στον ταμία.
Με τον Πίτερ ετοιμαστήκαμε για πολεμική σύρραξη και λεκέδες αίματος στα ρούχα μας. Με έκπληξη όμως παρατηρήσαμε τους ντόπιους θαμώνες της ουράς μας να γελούν ο ένας με τον άλλο και όσο για τους μπροστινούς, που είχαν φάει και το σπρώξιμο, αυτοί έκαναν επιδεικτικά και χαμογελαστά χώρο στον εμπριμέ τουρίστα. Τους κοιτούσαμε και είχαν το ύφος "αφού είσαι μαλάκας, πέρνα, εγώ πάντως δε θα χαλάσω τη μέρα μου για σένα το μαλάκα, έχω πιο σημαντικά πράγματα να κάνω". Κοιταχτήκαμε με τον Πίτερ και ξέραμε ότι δεν είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι φλώροι και κότες και λαγοί και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Όταν χρειάστηκε - κατά τη διάρκεια διάφορων ιστορικών περιόδων - να βιαιοπραγήσουν, δεν έμεινε κεφάλι στη θέση του. 'Αρα, δεν είναι κότες. Τότε γιατί δεν αρχίζουν τις ροχάλες και τα μπουκέτα και τα κλοτσίδια; Γιατί δεν τον βγάζουν έξω σηκωτό με πίσσα και πούπουλα; Γιατί δεν ασχολούνται; Γιατί γελάνε;
Ίσως γιατί δεν θεωρούν ότι πρέπει να αποδείξουν σε κανέναν τη - φυλετική; γενετική; - ανωτερότητά τους. Ίσως γιατί κάτι ξέρουν.

είναι ένα πολύ απελευθερωτικό συναίσθημα, κάθε φορά που θυμάμαι αυτή τη σκηνή κερδίζω δέκα χρόνια, είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι αυτό που έχεις μάθει να θεωρείς στανταρ διαδικασία ζωής - μπινελίκια, νεύρα, άσεμνες χειρονομίες, κοινωνικό και εθνικό παράπονο - ίσως τελικά δεν

υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να ζεις τη μέρα σου, όπως να σηκώνεσαι το πρωί χωρίς νεύρα, μπινελίκια και χειρονομίες. Είναι μια άλλη άποψη. Γιατί όχι; ..."


Το είχα διαβάσει στο βιβλίο του Λένου Χρηστίδη "Μόνολογκ" και μου είχε αρέσει σαν άποψη. Το θυμηθηκα το πρωί που - εξαιτίας μιας προχθεσινής ατυχής στιγμής και συγκυρίας βρέθηκα χωρίς πινακίδες και με ένα χαρτάκι στα χέρια μου - πήγα να κλαφτώ μπας και μου τις δώσουν νωρίτερα από την προθεσμία των είκοσι ημερών. Αλλά μόλις μπήκα μέσα και είδα όλο αυτό τον πανικό, με διάφορους να κλαίγονται, άλλους να παρακαλάνε, άλλους να βρίζουνε, έκανα μεταβολή και - αφού πλήρωσα το πρόστιμο - έφυγα.
Δε γαμιέται! Από το να τους παρακαλάω καλύτερα το στριμωξίδι στο λεοφωρείο. Άσε που υπάρχει και το ποδήλατο.

ΜΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΦΟΡΕΣ

Είναι αυτές οι φορές που γυρνώντας σπίτι αργά το βράδυ μετά από μια πολύ έντονη και κουραστική μέρα, σκέφτεσαι ότι θα ήθελες να μπορούσες να βρίσκεσαι σπίτι της, αντί στο δικό σου. Να σου ανοίξει την πόρτα με εκείνο το χαρακτηριστικό χαμόγελο, να χωθείς μέσα στην αγκαλιά της (μικρή αλλά τεράστια την έλεγες), και να μη σε νοιάζει τίποτα. Είναι αυτές οι φορές που πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται: άραγε έκανα καλά; και που φυσικά δεν παίρνεις απάντηση, δεν πρόκειται ποτέ να πάρεις απάντηση, δε θα μάθεις ποτέ.
Και αυτός ο Tom Waits! Κάτι τέτοιες στιγμές τον πιάνουν τα πείσματα και δεν θέλει να βοηθήσει. Με τίποτα.


ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!: Και που φυσικά τα παραπάνω δεν τελειώνουν εδώ, αφού την επόμενη μέρα τη βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου σε παρέα κοινών φίλων! Είναι απολύτως φυσικό! Μια παιδική όπερα πήγες να παρακολουθήσεις και κοίτα τι παθαίνεις!