THE WEEPING SONG

είμαι ο χορευτικός πελεκάνος των απάνεμων χρωμάτων. προμηθεύτηκα κάτι φτερά που τα νόμιζα για αδιάβροχα, αλλά ήδη η υγρασία έχει εισχωρήσει μέχρι το κόκκαλο και κάνει τις κλειδώσεις μου να τρίζουν επικίνδυνα. ένα ψάρι που είχε πιαστεί κατά λάθος εδώ και καιρό μές στη σακούλα του ράμφους μου, σφηνώθηκε και δε λέει να ξεκολλήσει (άσε που έχει αρχίσει να μπαγιατεύει και βρωμάει απαίσια). αναπνέω τις αλμυρές αναθυμιάσεις αφρισμένων θαλασσών, φλερτάροντας με λιγδιάριδες ξεπεσμένους πειρατές αλλοτινών εποχών που με κρατάν κοντά τους ρίχνοντάς μου που και που τα αποφάγια τους. για αντάλλαγμα, με αφήνουν να ξαποσταίνω πάνω στα σάπια κατάρτια των μπαταρισμένων καραβιών τους. οι ευγενικοί (με τους υπόλοιπους πελεκάνους) ψαράδες, με κυνηγάνε τινάζοντας πάνω μου τα αγκίστρια τους μόλις πλησιάσω για να αρπάξω κάποιο φρέσκο ψαράκι που μόλις έχουν πιάσει. πριν λίγο καιρό χόρεψα πάνω στον αφρό ενός κύματος εκτελώντας αξιοζήλευτες πιρουέτες, οδήγησα ένα τρελό αυτοκίνητο στους μονόδρομους ενός ουράνιου τόξου και καπου εκεί χάθηκα γιατί δεν κατάλαβα ότι το αριστερό μου μάτι πάσχει από αχρωματοψία, μέχρι που πήγα στον οφθαλμίατρο ο οποίος μου συνέστησε να μεταναστεύσω στις μπουρμπουληθρένιες θάλασσες της ισλανδίας μήπως και το άχρωμο υπερβόρειο χιόνι καταφέρει να γεμίσει το αδιαπέραστο άσπρο των ματιών μου.




δεν τον άκουσα ο μαλάκας..

and all the ghosts that sell memories

they want a piece of the action any how









και αυτήν την νύχτα θα την περάσω παρέα με τα φαντάσματά μου

αφήστε με ήσυχο εσείς οι ζωντανοί

δεν σας ταιριάζω

θα καθίσουμε εδώ

εμείς που προερχόμαστε από τον κόσμο των νεκρών

να πιούμε παρέα

να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε λέξεις

δικαιολογώντας την απουσία της ζωής

να θολώσουμε τον κόσμο

μήπως επιτέλους γίνει πιο όμορφος

μήπως επιτέλους γίνουμε αντάξιοί του

κάπου εκεί

εκεί στο ελάχιστο κενό

που δημιουργείται

μεταξύ των δαχτύλων

και ανάμεσα

στις ανοιγμένες

από το κρύο πληγές

εκεί υπάρχει κάτι

κάτι..

ΒΑΘΕΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΗΜΕΝΟ ΠΟΣΤ (ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ..)

οι συζητήσεις στα μπαρ.


οι συζητήσεις στα μπαρ, έχουνε έναν αυτοσχέδιο αυθορμητισμό και μια υπόκωφη.......

"άστο μεγάλε αφού δεν το χεις, ποιον πας να κορο'ι'δέψεις!"


οκ, ξαναρχίζω.

λοιπόν, οι συζητήσεις στα μπαρ, εν μέσω αλκοολοποσίας και με βαρύ το κεφάλι από τις αναθυμιάσεις και τους καπνούς, είναι και γαμώ. τελεία.

εεε.. βασικά τίποτα.

απλώς ήθελα









να γράψω κάτι









για να φύγει












από την αρχή









το προηγούμενο ποστ.